Tongariro National Park

W drodze do obozowiska zatrzymaliśmy się nad rzeką gdzie chętni mogli skorzystać z atrakcji przymocowanych nad urwiskiem. Mowa tutaj o Bungee oraz o gigantycznej huśtawce. Widok był imponujący, a platforma lekko przerażająca. Nawet nie chcę wiedzieć jaki był widok w dół. Obsługa dbała o bezpieczeństwo uczestników, najpierw przypinali siebie pasami, potem dopiero wchodzili zainteresowani. Wśród nas, na Bungee znalazł się tylko jeden śmiałek. Męstwo Ryśka, tudzież nasz przegrany zakład opiliśmy wieczorem. Atrakcja ta, jak większość atrakcji w Nowej Zelandii kosztowała 109 NZD, a zdjęcia i filmiki z tej imprezki dodatkowe 89 NZD. Pod wieczór dojechaliśmy do Tongariro National Park i zatrzymaliśmy się w obozowisku bardzo małych domków, dosłownie na wzór domków chińskich poszukiwaczy złota. Teoretycznie z obozowiska powinniśmy podziwiać budzący respekt widok trzech wulkanów. To m.in. tutaj Peter Jackson kręcił trylogię Władcy Pierścieni. Szkoda tylko, że pogoda się nam popsuła i nic nie było widać :-( Tak wyglądały domki w obozowisku. Były dwu, a na upartego trzy osobowe :-) W samym ośrodku było bardzo sympatycznie, ale w domkach wielkości większego Toi-Toia dłużej niż jedną noc bym raczej nie wytrzymał. O poranku wyruszyliśmy w dalszą drogę, do Auckland. Przez chmury udało nam się zobaczyć jeden z trzech wulkanów, pozostałe musieliśmy oglądać na zdjęciach. Po drodze zatrzymaliśmy się przy jaskiniach Waitomo, słynnych ze świecących larw, które jak wiszą na sklepieniach jaskini, wyglądają jak rozgwieżdżone niebo. Robaczki faktycznie były fajne, świeciły na zielono. Jaskinię najpierw zwiedzało się pieszo, a następnie łodziami. O tym miejscu chciałbym powiedzieć kilka dobrych słów, ale wychodząc z jaskini czułem niesmak. Chodzi mi o bezwzględny zakaz robienia zdjęć - jak twierdzili przewodnicy ze względu na nasze bezpieczeństwo i na larwy robaczków, którym światło lampy błyskowej szkodzi. Nasze bezpieczeństwo - jak to ładnie brzmi. Zakaz był rygorystycznie egzekwowany - za każdym razem, gdy ktoś robił zdjęcie lub kręcił film, przewodnik go upominał - nawet wtedy, gdy zdjęcie było robione bez lampy. Mało tego, gdy nie zauważył tego nasz przewodnik, podbiegał drugi z innej grupy z wielkim oburzeniem bardzo się czepiając.

Wszystkie te zakazy wydawały by się być w porządku, gdyby nie to, że gdy wypływaliśmy łodzią z jaskini to zostaliśmy oślepieni serią fleszy potężnej mocy. Flesze te docierały wgłąb jaskini bez problemu - było je widać znacznie wcześniej. Więc po co ta szopka? A bezpieczeństwo - tam to raczej każdy potrafi zadbać o swoje.